آشنائی با پروتکل های SLIP و PPP
مبادله اطلاعات بر روی اينترنت با استفاده از پروتکل TCP/IP انجام می شود. با اين که پروتکل فوق يک راه حل مناسب در شبکه های محلی و جهانی را ارائه می نمايد ، ولی به منظور ارتباطات از نوع Dial-up طراحی نشده است.
ارتباط Dail-up ، يک لينک نقطه به نقطه ( Point-To-Point ) با استفاده از تلفن است. در چنين مواردی يک روتر و يا سرويس دهنده ، نقطه ارتباطی شما به شبکه با استفاده از يک مودم خواهد بود. سرويس دهنده دستيابی راه دور موجود در مراکز ISP ، مسئوليت ايجاد يک ارتباط نقطه به نقطه با سريس گيرندگان Dial-up را برعهده دارد . در ارتباطات فوق ، می بايست از امکانات خاصی به منظور ارسال IP و ساير پروتکل ها استفاده گردد. با توجه به اين که لينک ايجاد شده بين دو نقطه برقرار می گردد ، آدرس دهی مشکل خاصی را نخواهد داشت.
SLIP ( اقتباس شده از Serial Line Internet Protocol ) و PPP ( اقتباس شده از Point-To-Point ) پروتکل هائی می باشند که امکان استفاده از TCP/IP بر روی کابل های سريال نظير خطوط تلفن را فراهم می نمايند ( SLIP و PPP : دو روش متفاوت به منظور اتصال به اينترنت ). با استفاده از پروتکل های فوق ، کاربران می توانند توسط يک کامپيوتر و مودم به اينترنت متصل شوند. از پروتکل SLIP در ابتدا در سيستم عامل يونيکس استفاده می گرديد ولی امروزه تعداد بيشتری از سيستم های عامل نظير لينوکس و ويندوز نيز از آن حمايت می نمايند. در حال حاضر استفاده از پروتکل SLIP نسبت به PPP بمراتب کمتر است .
PPP نسبت به SLIP دارای مزايای متعددی است :
· امکان مبادله اطلاعات به صورت همزمان و غير همزمان. در پروتکل SLIP صرفا امکان مبادله اطلاعات به صورت همزمان وجود دارد.
· ارائه امکانات لازم به منظور تصحيح خطا. تصحيح خطا در پروتکل SLIP عموما مبتنی بر سخت افزار استفاده شده به منظور برقراری ارتباط ( نظير مودم ) و يا استفاده از قابليت های پروتکل TCP/IP است.
· ارائه امکانات لازم برای فشرده سازی. پروتکل SLIP در اغلب بخش های آن چنين ويژگی را دارا نمی باشد. در اين رابطه نسخه هائی از SLIP به منظور فشرده سازی نظير Compressed SLIP و يا CSLIP طراحی شده است ولی متداول نمی باشند.
· ارائه امکانات لازم به منظور نسبت دهی آدرس ها به صورت پويا و اتوماتيک. پروتکل SLIP می بايست به صورت دستی پيکربندی گردد ( در زمان Dial-up و يا تنظيم اوليه Session ) .
· امکان استفاده از چندين پروتکل بر روی لينک های PPP وجود دارد. ( نظير IP و يا IPX ) . در پروتکل SLIP صرفا امکان استفاده از پروتکل IP وجود خواهد داشت.
وجه اشتراک پروتکل های PPP و SLIP
· هر دو پروتکل قابل روتنيگ نمی باشند. با توجه به نوع ارتباط ايجاد شده که به صورت نقطه به نقطه است و صرفا دو نقطه در ارتباط درگير می شوند ، ضرورتی به استفاده از روتينگ وجود نخواهد داشت.
· هر دو پروتکل قادر به کپسوله نمودن ساير پروتکل هائی می باشند ، که در ادامه برای روتر و ساير دستگاه ها ارسال می گردند. در مقصد ، اطلاعات مربوط به پروتکل های SLIP و يا PPP برداشته شده و پروتکل های ارسالی توسط لينک سريال نظير IP ، در طول شبکه فرستاده می گردد .
يک کامپيوتر با استفاده از يک ارتباط SLIP و يا PPP قادر به شبيه سازی يک اتصال مستقيم به اينترنت است . در اين رابطه به امکانات زير نياز می باشد :
· يک کامپيوتر و مودم
· يک account از نوع SLIP و يا PPP از ISP مربوطه
· نصب نرم افزارهای TCP/IP و SLIP/PPP بر روی کامپيوتر کاربر ( نرم افزارهای فوق معمولا در زمان استقرار سيستم عامل بر روی کامپيوتر نصب خواهند شد ).
· يک آدرس IP . آدرس فوق ممکن است به صورت دائم و يا پويا ( استفاده از سرويس دهنده DHCP ) به کامپيوتر کاربر نسبت داده شود.
نحوه عملکرد يک اتصال SLIP و يا PPP
· مودم موجود بر روی کامپيوتر اقدام به شماره گيری يک کامپيوتر از راه دور در يک ISP می نمايد.
· نرم افزار SLIP/PPP درخواست يک اتصال SLIP/PPP را می نمايد.
· پس از برقراری ارتباط ، ISP مربوطه به کامپيوتر کاربر يک آدرس IP را اختصاص خواهد داد ( در مواردی که از يک سرويس دهنده DHCP استفاده می گردد ).
· نرم افزار TCP/IP بر روی کامپيوتر کاربر ، کنترل و مديريت مبادله اطلاعات بين کامپيوتر کاربر و اينترنت را برعهده خواهد گرفت.


